In de buurt van de stad Kherson, Oekraïne
CNN

Twee Russische soldaten marcheerden begin maart op een lenteavond door een straat in Kherson, slechts enkele dagen nadat Moskou de stad had ingenomen. De temperatuur die nacht was nog steeds onder het vriespunt en de elektriciteit viel uit, waardoor de stad in volledige duisternis achterbleef toen de soldaten na een paar drankjes terugkeerden naar het kamp.

Terwijl de een struikelde, stopte de ander om zijn behoefte te doen op de rand van het trottoir. Plotseling werd er een mes diep in de rechterkant van haar nek gedreven.

Hij viel in het gras. Even later onderging de tweede Russische soldaat, dronken en bewusteloos, hetzelfde lot.

“Ik maakte de eerste onmiddellijk af, daarna haalde ik de andere in en doodde hem onmiddellijk”, zegt Archie, een Oekraïense verzetsstrijder die de bovenstaande scène aan CNN beschreef.

Hij zegt dat hij op puur instinct ging.

“Ik zag de orks in uniform en dacht, waarom niet?” voegt Archie eraan toe, een pejoratieve term voor Russen gebruikend, terwijl hij door dezelfde straat loopt. “Er was geen persoon of licht en ik greep het moment.”

De 20-jarige is een getrainde mixed martial arts-jager met behendige voeten en scherpe reflexen, die voorheen altijd een mes droeg voor zelfverdediging, maar nooit iemand doodde. CNN verwijst naar hem door zijn roepnaam om zijn identiteit te beschermen.

“De adrenaline speelde een rol. Ik had geen angst of tijd om na te denken”, zegt hij. “De eerste dagen voelde ik me heel slecht, maar toen besefte ik dat ze mijn vijanden waren. Ze kwamen naar mijn huis om hem weg te halen.

Archie’s account werd ondersteund door Oekraïense militaire en inlichtingenbronnen die de communicatie met hem en andere supporters verzorgden. Hij was een van de vele verzetsstrijders in Kherson, een stad van vóór de invasie met 290.000 inwoners die Rusland probeerde te buigen maar niet kon breken.

Inwoners van Kherson maakten hun mening duidelijk kort nadat Rusland op 2 maart de controle over de stad had overgenomen door naar het centrale plein te gaan voor dagelijkse protesten, met de blauw-gele Oekraïense vlag.

Maar Kherson, de eerste grote stad en de enige regionale hoofdstad die Russische troepen sinds het begin van de invasie hebben kunnen bezetten, was een belangrijk symbool voor Moskou. Een afwijkende mening kon niet worden getolereerd.

Demonstranten werden beantwoord met traangas en geweerschoten, organisatoren en uitgesproken bewoners werden gearresteerd en gemarteld. Toen vreedzame protesten niet werkten, kwamen de mensen van Kherson in verzet en begonnen gewone burgers zoals Archie zelf actie te ondernemen.

‘Ik was niet de enige in Kherson,’ zei Archie. “Er waren veel slimme supporters. Elke nacht werden minstens 10 Russen gedood.

Aanvankelijk solo-operaties, begonnen gelijkgestemde lokale bewoners zich in groepen te organiseren en hun acties te coördineren met het Oekraïense leger en de inlichtingendiensten buiten de stad.

“Ik heb een vriend met wie we vroeger door de stad reden, op zoek naar bijeenkomsten van Russische soldaten”, zegt hij. “We controleerden hun patrouilleroutes en gaven vervolgens alle informatie aan de jongens in de frontlinie en ze wisten wie ze moesten gaan.”

Russische soldaten waren niet het enige doelwit van de moord. Tijdens de acht maanden durende Russische bezetting zijn verschillende in Moskou gevestigde regeringsfunctionarissen het doelwit geweest. Hun gezichten werden afgedrukt op posters die door de hele stad waren geplaatst en beloofden vergelding voor hun samenwerking met het Kremlin, in een psychologische oorlog die de hele bezetting duurde.

Veel van die beloften zijn nagekomen, waarbij sommige van die functionarissen zijn doodgeschoten en anderen in hun auto zijn opgeblazen bij incidenten die lokale pro-Russische autoriteiten ‘terroristische aanslagen’ hebben genoemd.

Archie werd op 9 mei gearresteerd door de bezettingsautoriteiten, nadat hij een parade op de dag van de overwinning had bijgewoond, ter ere van de overwinning van de Sovjet-Unie in de Tweede Wereldoorlog, terwijl hij een gele en blauwe streep op zijn T-shirt droeg.

Hij werd naar een plaatselijk huis van bewaring gebracht dat was overgenomen door de Russische Federale Veiligheidsdienst (FSB) en waar hij volgens Archie Oekraïense soldaten, inlichtingenofficieren en aanhangers martelde.

Ihor zegt dat terwijl hij in dit Russische detentiecentrum werd vastgehouden, hij een groot deel van zijn tijd doorbracht met staren uit het raam, dromend om te ontsnappen aan de verschrikkingen binnenin.

“Ze sloegen me, elektrocuteerden me, schopten me en sloegen me met knuppels”, herinnert Archie zich. “Ik kan niet zeggen dat ze me hebben uitgehongerd, maar ze hebben me niet veel te eten gegeven.”

“Er is daar niets goeds gebeurd”, zei hij.

Archie had het geluk dat hij na negen dagen werd vrijgelaten en gedwongen werd een video op te nemen waarin hij zei dat hij ermee had ingestemd samen te werken met de Russische bezetters. Zijn verslag van wat er in de faciliteit is gebeurd, werd bevestigd door Oekraïense militaire bronnen en andere gevangenen.

Maar vele anderen zijn nooit vertrokken, volgens Archie en andere verzetsstrijders, evenals bronnen van het Oekraïense leger en de inlichtingendienst.

Ihor, die CNN vroeg om zijn achternaam niet bekend te maken ter bescherming, werd ook vastgehouden in de faciliteit.

De Oekraïense vlag hangt nu boven op een detentiecentrum dat door Russische troepen wordt gebruikt om Oekraïense soldaten, dissidenten en aanhangers vast te houden en te martelen.

“Ik werd hier 11 dagen vastgehouden en gedurende die tijd hoorde ik geschreeuw uit de kelder komen”, zei de 29-jarige. “Mensen werden gemarteld, ze werden geslagen met stokken in hun armen en benen, met veeprikstokken, zelfs aan batterijen vastgehaakt en geëlektrocuteerd of ondergedompeld in water.”

Ihor werd betrapt met wapens en zegt “gelukkig” alleen geslagen te zijn.

“Ik kwam hier na de tijd dat mensen hier doodgeslagen werden”, herinnert hij zich. “Ik ben met een taser in mijn benen gestoken, ze gebruiken het als begroeting. Een van hen vroeg waarom ik was binnengebracht en twee anderen begonnen me in mijn ribben te slaan.

Ihor en andere volgelingen hielpen Oekraïense troepen zich te concentreren op dit pakhuis, waar Russische troepen militaire middelen hadden gestationeerd, en het met artillerie aan te vallen.

Dankzij zijn detentie kon Ihor verbergen dat hij lid was van het Kherson-verzet en dat het vervoeren van wapens niet het enige was dat hij deed. Ihor zegt dat hij ook inlichtingen heeft verstrekt aan het Oekraïense leger – een activiteit die veel wreder zou zijn bestraft.

“Als we iets vinden, zien, (we) een foto of een video maken (en) het naar de Oekraïense strijdkrachten sturen, dan zouden zij beslissen of ze het zouden raken of niet”, legt hij uit.

Een van de coördinaten die hij aan het Oekraïense leger gaf, was een pakhuis in de stad Kherson. “Het Russische leger had hier tussen de 20 en 30 voertuigen staan, er waren gepantserde vrachtwagens, gepantserde personenwagens en er woonden Russen”, zegt Ihor.

Vertrekkende Russische troepen waren er snel bij om uit te graven wat er nog over was van het gewaardeerde interieur, maar het verwoeste gebouw draagt ​​de littekens van de zware aanval. Het grootste deel van het dak is ingestort, de muren zijn gebroken en glasscherven bedekken nog steeds het grootste deel van de vloer. De structuur blijft op zijn plaats, maar een deel van het metaal is verminkt door de explosie.

Ihor filmde dit pakhuis dat door Russische troepen werd gebruikt terwijl hij voorbij liep, alsof hij een telefoontje pleegde.  Zijn informatie hielp Oekraïense troepen om het te richten en te vernietigen.

Ihor gebruikte de Telegram-berichtenapp om de coördinaten van het gebouw door te geven aan zijn militaire handler, die hij “de rook” noemde. Samen met de informatie stuurde hij een video die hij in het geheim opnam.

“Ik zette de camera aan, richtte hem op het gebouw en liep en telefoneerde terwijl de camera filmde”, legt hij uit. “Daarna heb ik de video natuurlijk verwijderd, want als ze me ergens zouden tegenhouden en mijn video’s en foto’s zouden bekijken, zouden er vragen komen…”

Hij stuurde de informatie half september en een dag later werd de installatie het doelwit van Oekraïense artillerie.

De Verenigde Staten en de NAVO waren van mening dat toen Rusland de invasie van Oekraïne begon, het Kremlin verwachtte dat zijn troepen zouden worden begroet als redders, met open armen ontvangen. De werkelijkheid bleef achter bij de verwachtingen, niet alleen in de gebieden waar de legers van Moskou werden teruggedrongen, maar ook in de gebieden die het kon veroveren.

De aanval op het pakhuis waaraan Ihor heeft bijgedragen, is een van de vele die mogelijk zijn gemaakt door Oekraïense partizanen in Kherson die onvermoeibaar en bedreigd worden om de Russische activiteiten in de stad te verstoren.

Acht maanden na de bezetting door Rusland is de stad Kherson nu weer in Oekraïense handen en trekken de legers van Moskou zich terug, gedwongen zich terug te trekken van de westelijke oever van de Dnipro.

Maar ondanks de overwinning hier, wordt Oekraïne bijna dagelijks bijna overal elders geconfronteerd met verlammende raketaanvallen, terwijl Russische troepen doorgaan met oprukken naar het oosten.

Terugkijkend zegt Ihor, vader van een drie maanden oud meisje, dat hij geluk had dat hij niet gepakt werd.

“Het was niet moeilijk, maar wel gevaarlijk”, legt hij uit. “Als ze me zouden betrappen op het filmen van zoiets, zouden ze me oppakken en me waarschijnlijk niet levend laten gaan.”



Source link

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

}